De realiteit

Wij accepteren de realiteit die ons wordt gepresenteerd. Bam, deze kwam even binnen toen ik gisteren de docu op Netflix keek; The social Dilemma (TIP). 

De afgelopen twee weken wilde ik een blog schrijven over wel of niet vaccineren en de informatie die daarover beschikbaar is. Ik denk dat ik hem wel vier keer opnieuw heb geschreven. Telkens kwam ik op hetzelfde punt uit, volledige irritatie! Mijn irritatie kwam voort uit alle ‘naar mijn mening’ domme, incorrecte, ondoordachte en kortzichtige zooi die mensen posten op social media over dit onderwerp. Veel mensen in mijn tijdlijn hebben ineens medicijnen gestudeerd of een lijntje met ET. Tijdens het typen kwam ik dan ook steeds in een schrijfstijl terecht die je misschien niet van mij gewend bent en die alleen bekend is bij intimi die mij kennen na 4 Tequila. Ik verspreid liever positieve vibes dan negatieve shit, dus dit onderwerp veegde ik van mijn ‘wat heb ik de wereld te melden’ lijstje. 

Wat ik me wel afvroeg is waarom dit me zo irriteert. Als iemand iets doms post over bloemschikken boeit me dat niets, waarom nu wel? Irritatie zegt vaak meer over jezelf dan over de ander, hoe irritant dat ook weer is. 

Zo irriteer ik me aan alles wat anderen doen, die ik stiekem mezelf gun maar noooooit zou doen. Bijvoorbeeld jezelf eens helemaal laten gaan op welk vlak dan ook of een keer heerlijk zielig doen en alle aandacht ontvangen. Lekker mezelf een week lang volgooien met drank en chocola en dan aan het einde van de week janken omdat ik buikpijn heb, de schuld geven aan Tony & Hendriks en me heerlijk laten troosten door René… Utopia. 

Back to topic: Dus wat zegt deze irritatie dan over mij? Waarom kan ik een posting over iemands uitgebreide gesprek met God over vaccineren of een filmpje waarbij iemand roept dat Rutte en Willem Alexander proosten met kinderbloed niet verdragen zonder overal jeuk te krijgen. Dat komt waarschijnlijk omdat zij ergens heilig in geloven, zij denken de antwoorden te hebben (die nergens op slaan, maar toch) en dat is waar het mij tegenwoordig aan ontbreekt. 

Wat lijkt het me heerlijk als je volledig ergens achter kan staan als het gaat om de ellende waar we nu inzitten. Dat je volledig kan vertrouwen op die ene bron, dat je niet zelf verantwoordelijk hoeft te zijn voor je keuze (want, tja dat zegt God, Youtube, Allah, Rutte, ET!) en dat het verhaal gewoon zwart wit is. Helaas is het niet zwart wit, alles heeft voor- en nadelen. Voor elk tegenargument is er wel voorargument te bedenken. Ik merk dat ik er persoonlijk helemaal van in de war raak, hoe meer ik probeer een helder beeld te vormen hoe verwarder ik raak. 

Gisteren keek ik dus the Social dilemma, op de bank met mijn schatje, drank en chocola ;-P. Al wist ik het meeste wel van wat er verteld werd, het kwam nu pas echt binnen. De constante stroom aan informatie die ik de hele dag naar mij toe geslingerd krijg bepalen voor een groot deel welke keuzes ik maak, hoe ik me voel en hoe ik mijn leven beleef…. Mijn leven! Ik laat mijn leven bewust en onbewust vervuilen met allerlei onzinnige en onnodige informatie door maar te blijven scrollen. Dit moet stoppen. Als ik me minder laat afleiden door de mening van anderen komt er misschien weer ruimte voor mijn eigen. 

Wij accepteren de realiteit die ons wordt gepresenteerd. Ik heb geen controle over de realiteit, wel over wat mij wordt gepresenteerd. De komende tijd ga ik social media detoxen. Gewoon vertrouwen op mijzelf, mijn eigen gezond verstand en logica. Maak ik alsnog een verkeerde keuze, dan vertrouw ik erop dat ik daar mee kan dealen. 

x

Delen is lief

Geef een reactie