Groeipijn

Evelien! Hoe gaat het met je? Lekker aan het genieten van je vrije tijd? Hoe vaak ik deze vraag onbeantwoord heb gelaten de laatste tijd.. Ik heb issues met eerlijkheid, als mensen mij iets vragen heb ik de neiging gelijk alle ins-en-outs te delen, alle dirty details te vertellen en gelijk mijn hele hebben en houden bloot op tafel te gooien. Ik ben bang dat als ik dat niet doe ik iemand voor lieg. I know, beetje raar, i am working on it. Super onhandige eigenschap ook, want dit betekent dat ik al menig surpriseparty heb onthuld, diepste geheimen heb verklapt en regelmatig dingen over mezelf vertel waar ik later spijt van heb (ik hoor mijn vriendinnen nu gniffelen).

Als ik bovenstaande vraag dus kreeg, wilde alles in mij graag antwoord geven… maar ik kon het niet. Ik brabbelde wel wat, maar echt weten hoe het nu met me gaat? Ben ik aan het genieten? Hoe voel ik me nu eigenlijk? Op 1 september verkocht ik mijn bedrijf, de grootste en moeilijkste beslissing in mijn leven, maar ik volgde mijn hart en koos voor mezelf. Wat er daarna zou gebeuren wist ik niet, ik ben niet echt van de lange termijn (behalve mijn vakantie ,die boek ik al een jaar vooruit!), maar mijn plan was eens lekker te gaan genieten van de vrije tijd naar 9 jaar non-stop werken.

Ik zag het al helemaal voor me.. ’S morgens rustig een kop thee, iets leuks doen voor mezelf, ’s middags spelletjes doen met mijn kids (waarom dacht ik dit?? ik vind kinderspelletjes geen pieieiep aan), nadenken over mijn nieuwe werkplannen enz. Vraag me niet wat ik nu precies fysiek gedaan heb, maar in mijn hoofd was ik nog steeds keihard aan het werk, de hele dag was ik nog aan het nadenken over Luv2Move met alle bijkomende shit gevoelens als angst; ‘als dat maar goed gaat’, schuldgevoel; ‘ik kan ze niet laten zitten’, onzeker; ‘wat verwachten ze van me’, verdriet; ‘Tina gaat weg, alles stort in’ en kan er nog wel een paar noemen, maar ben aan het oefenen om niet ALLES op tafel te gooien 😉.

Mijn hart ligt bij Luv2Move, de crew en de leden, maar de overgang van eigenaar naar instructeur is moeilijk. Hoe kom ik los van dat constante gevoel van verantwoordelijkheid…. Het antwoord: afstand. Ik moet letterlijk even losgekoppeld worden van Luv2Move om vervolgens weer op de juiste manier , in de juiste rol aan te haken. Dit aangeven aan mijn collega’s en vooral mijn nieuwe baas (ik heb nu een baas haha) vond ik zooooooooooooo moeilijk! Een drempel van 600 meter, toen ik erover sprong vingen ze me op in een donzen deken van begrip en met een blik van “kom je er eindelijk mee!” Hun geweldige reactie bewijst maar weer dat zij de perfecte opvolgers zijn…LUV style.

Even geen les en herstellen van blessures, even geen groeps-apps, even niets. Toen kwam er een soort van rust… misschien eerder ruimte. Die ruimte zorgde ervoor dat ik al die emoties nog meer ging voelen en me steeds meer bewust werd van mezelf. Luv2Move was mijn passie, maar ook mijn verdovingsmiddel. Pijn? Ziek? Verdrietig ? Alles kon ik opzij schuiven met Luv2Move… het was mijn drugs. Alleen opzij schuiven betekent dat het misschien even uit zicht is, maar het is er nog steeds…Nu mijn blik weer ruimer wordt zie ik het allemaal weer staan. Och och wat heerlijk filosofisch weer.

Dus ja.. hoe gaat het? Ik ben aan het genieten van mijn thee ’s morgens, speel heerlijk piano overdag en haal ’s middags geintjes uit met de kids EN ik ben verdrietig omdat ik afscheid neem van een geweldige periode in mijn leven, heb ik last van allerlei verwaarloosde blessures en ben ik mezelf los van Luv2Move aan het leren kennen, de ruimte die er is opnieuw aan het vullen… Ik groei en dat doet een beetje pijn.

x

Foto by Authentique

Delen is lief

Geef een reactie