Mam? Ga ik zaadjes uitpoepen?

Evelien de Visscher

Mam, ga ik zaadjes uitpoepen? Het begin van een voor mij volstrekt ongemakkelijk en grappig gesprek met één van mijn jongens. Helaas kan ik het gesprek niet met jullie delen, het kwam niet door de “kan ik deze blog posten?” commissie (mijn gezin dus).

En daar raak ik precies het onderwerp dat ik wilde bespreken. Schaamte, ongemak en de struggles die horen bij het overdragen van kennis van ouder op kind als het gaat over het “zelf”.

Vroeger besprak ik veel met mijn moeder. Ik herinner me nog goed dat ik na het bereiken van “base 3” snel naar haar toe rende om het te vertellen. Weinig onderwerpen waren een taboe bij ons thuis en ik kon vrijwel alles bij haar kwijt. Toch heb ik als volwassene heel veel over mij zelf en mijn lijf moeten bijleren.

Vorige week schreef ik mijn licht aangezette hormoonaanwijzing. Dat ik me zo bewust ben van mijn hormooncyclus en de bijbehorende effecten is nog niet zo lang. Het afgelopen half jaar heb ik de tijd genomen mijzelf beter te leren kennen en toen pas viel het mij op. Dat ik er soms last van had, dat wist ik natuurlijk wel, maar dat ik mijn cyclus ook vóór me kan laten werken, die info had ik even gemist. 

De instructies omtrent mijn cyclus die zijn blijven hangen van vroeger zijn:

1. Niet zeuren.
(je kunt je moeilijk elke maand ziek melden, dus neem maar een aspirine)

2. Slik de pil.
(Voor alles is een pil!)

  1. Vooral geen aandacht aan besteden.

De informatie over de effecten van hormonen op mijn fysieke en vooral emotionele gestel is niet echt blijven hangen. Op school leerde je hier ook niet over. Het had me wel handig geleken als hier op school meer aandacht aan was besteed. Voor de meisjes alleen spreekbeurten in week twee en drie van de cyclus en gratis “leave me alone” stickers voor week vier.

Van mijn eigen seksuele voorlichting zijn ook enkel wat basis instructies blijven hangen:  

1. Wacht met de eerste keer op een speciaal iemand.
Check!

2. Doe het veilig.
No comment

3. Doe het niet met iedereen.
Ik heb het niet met iederéééén gedaan

Ook op dit vlak heb ik veel nuttige informatie pas ontdekt na mijn dertigste. Zo heb ik jarenlang orgasmes gefaked en was ik meer bezig met hoe ik dacht dat het moest zijn i.p.v. luisteren naar mijn eigen lijf en behoeftes. Ondanks de openheid van mijn moeder kwam veel van mijn referentiekader toch van de verstopte vieze boekjes met een overload aan schaamhaar en de schuine moppen van mijn vader. Waarom leerden we op school naast het eitje en het zaadje niet over wat er nog meer gebeurt in de slaapkamer, zowel fysiek als emotioneel?

En als we dan toch bezig zijn, lessen over hoe je brein werkt waren er al helemaal niet. Hoe ontstaan gedachtes, hoe serieus kun je die nemen, hoe zit het met emoties en welke effecten hebben die op ons lichaam en sterker nog hoe ga je hiermee om. Allemaal onderwerpen waarmee ik pas de afgelopen 15 jaar aan de slag ben gegaan, niets over gehoord op school.

Nu ik zelf moeder ben komen mijn kinderen bij mij met vragen over zichzelf. “Mam, wanneer ga ik zaadjes poepen?”. Van binnen lig ik in een deuk, maar er heerst ook lichte paniek. Wat moet ik zeggen!? Ik voel me onzeker over wat ik wel en niet kan zeggen, waar ligt de grens tussen voorlichting en “to much information”? 

“Het zijn geen harde zaadjes schatje, het lijkt een beetje op yoghurt” (did i just say that!)

Dit ongemak voelde mijn moeder waarschijnlijk ook als ik weer eens heel blij kwam vertellen dat ik in de bosjes had liggen tongen. In dit geval was ik vaak degene die teveel informatie gaf. Ze kon goed luisteren en hield denk ik vaak haar mening voor zich omdat ze mij de ruimte wilde geven om vrijuit te kunnen praten. Als ze me al iets had willen bijbrengen was het denk ik ook moeilijk omdat ik als puber het allemaal al dacht te weten (hoe ouder hoe onwetender). Mijn ouders waren toen twee stoffige oudjes voor me die geen benul hadden van de wereld, terwijl ze toen jonger waren dan ik nu! Bizaaaaar.

Gelukkig zijn mijn jongens nog klein, maar ooit komt het moment dat ik die plakkerige sok vind onder het bed. En ik ben bang dat zij niet, net als ik, gelijk naar mij toe komen rennen om te vertellen dat ze zaadjes hebben gepoept. Het is waarschijnlijker dat ze Siri om hulp vragen, of even “Hey Google” roepen.

De lessen die ik nu over mijzelf leer, als veertigplusser (ja ik benoem het gewoon, ik maak vorderingen), had ik graag op school willen leren en dat gun ik mijn kinderen ook. Natuurlijk hebben wij als ouders een grote rol in het aanleren van bepaalde kennis, maar hoeveel weten wij er nou van? Wees eerlijk, zou jij een voldoende scoren op alle huiswerk van je kids? 

Dus! Daarom pleit ik voor meer les over jezelf op scholen. Les over hoe je lijf en je hoofd werken. We leren van alles over wat er zich buiten ons afspeelt, terwijl het enige waar we controle over hebben is binnen in onszelf. Hoe fijn zou het zijn als je dan precies weet hoe dat zelf werkt.  

Misschien iets minder leren over alle ellende die er is gebeurt bij geschiedenis en meer leren over jezelf voor het creëren van een geweldige toekomst.

X Vlien

Ps. Heb jij kinderen? Wat is jouw ervaring? Leren jouw kids over hun zelf op de school? En hoe was het voor jou, heb jij hierover geleerd toen je jong was? Ben nieuwsgierig.

Foto by Authentique

Delen is lief

Geef een reactie