Luustern zal ie!

Het leven als baby is toch geweldig. Ik heb honger: huilen, ik ben moe: huilen, ik heb mijn luier vol: huilen. Hij kan niets anders dan voelen en bij elk gevoel wat hem niet aanstaat begint ie te schreeuwen. Hij luistert naar zijn lichaam en vervolgens luisteren wij naar hem. 

Luisteren naar je lichaam. Deze zin heb ik in de afgelopen 25 jaar als dansfitness Instructor wekelijks geroepen tijdens mijn lessen. Als mijn deelnemers voor de les aangaven dat ze ergens last van hadden was mijn standaard reactie: “Je lichaam geeft zelf wel aan tot hoe ver je kan gaan”. OMG! Dat is gewoon een beetje hetzelfde als advies van Trump over hoe je met je verlies moet omgaan. Ik luister namelijk helemaal niet naar mijn lichaam! 

Toen ik dat adviseerde realiseerde ik me dat niet echt, ondanks alle goedbedoelde adviezen. Mijn lijf is mijn werk en ik zorg er toch goed voor? Ik sport, eet gezond, slaap genoeg en drink veel minder wijn dan ik eigenlijk zou willen ;-). Weer zo’n situatie waarin ik mezelf voor de gek hield. Want in de meeste gevallen wint mijn hoofd het van mijn lijf. Simpele dingen als niet naar de wc gaan als ik moet, want ik zit zo lekker in mijn werkflow en de wc is wel 20 meter lopen! En hier dan vervolgens in de supermarkt heeeeeel veel spijt van hebben. Niet eten en drinken want ik heb zo’n haast. Terwijl ik helemaal kapot ben s’ avonds toch nog één serietje, want “tja, gaan ze het nou doen of niet?” (Bridgerton). Maar ook ergere dingen zoals persé willen gaan hardlopen en werken twee weken na de geboorte van Benjamin. Doorgaan met fanatiek sporten bij erge blessures of op een dieet van sla en komkommers om tijdens een optreden net wat strakker in dat pakje te passen. 

Na het stoppen als eigenaar van Luv2Move kreeg ik ineens allerlei blessures. Ik heb me in de afgelopen maanden vaker ziek gemeld dan in de afgelopen 10 jaar. Iets met minder adrenaline? Ik geef nu al geen les meer sinds begin december door pijn in mijn schouder en ik vind het verschrikkelijk. Ik baal ervan dat mijn lichaam moeilijk doet. Pijntjes, zwanger zijn, blessures… Ik vind het maar irritant, een lichaam dat niet gewoon doet wat je wil. Mijn strategie was dan ook altijd: vooral niet te veel aandacht aan besteden en vooral doorgaan, zoals Barry Stevens het zegt. 

Wat ik me niet realiseerde was dat mijn lichaam mij net zo irritant vindt als ik haar. Al die niet opgepakte signalen, ik snap dat ze nu keihard schreeuwt om mijn aandacht te krijgen. Die pijntjes, emoties en blessures zijn er niet om mij te irriteren, maar om me iets duidelijk te maken. Luustern zal ie! (Twents voor luisteren zal je)

Nu probeer ik meer te luisteren. Al vind ik dit nog steeds moeilijk. Het stemmetje in mijn hoofd dat roept “stel je niet aan” is hardnekkig en poepen als er een bekende in de buurt is blijft een no-go, hoe nodig ik ook moet :-P. Toch lukt het me gelukkig steeds vaker gehoor te geven aan mijn lijf i.p.v. mijn hoofd. En in deze tijden waarin een gezond en fit lijf maar al te belangrijk is, is dat maar goed ook. 

Lieve Revi , blijf luisteren naar alles wat jouw kleine lijfje je aangeeft. Ook als straks het hoofd zich ermee gaat bemoeien.

X tante Vlien 

Delen is lief

Geef een reactie