#Neeisoke

Daar gaan we, de start van een nieuw jaar. Na een paar weken helemaal niets doen was ik er helemaal klaar voor, dacht ik. Iedereen thuis. René op zolder aan het werk en ik met de kids aan onze grote keukentafel. Ik had er helemaal zin in, zij lekker bezig met sommen en dictee, ik aan de slag met mijn eigen dingen terwijl ik hun af en toe liefdevol help. Tussendoor gezellig een broodje, een wandeling of even gezellig kletsen. Whahahaha… dikke FAIL!

Ik denk dat mijn bubbel al na 10 minuten keihard barste. Mijn irritatiefactor zat gelijk al op standje 10+. Twee tassen met boeken schriftjes pennen en andere rotzooi werden op tafel gekwakt, in elk oor een kind die als een soort hysterische GIFjes met geluid keihard “Mama ik snap er niets van” stonden te schreeuwen, een laptop die crashte. Man! ik had nog niet eens een kop thee gehad. Het voelde als een golf van ellende, mijn maag kromp samen, geeeeeeeeek hier had ik toch helemaal geen zin in! 

Nu ik het zo opschrijf denk ik gelijk weer, Jezus Evelien, stel je niet zo aan (i know, dat is het probleem). Je kon een bedrijf en je gezin runnen, 10 uur in de week sporten, hobby’s en en een sociaal leven onderhouden, dan kun je nu toch wel een beetje huiswerk met je kinderen aan. Toch gaat er ergens iets mis, want alles in mijn lijf schreeuwde stop hiermee voordat er gewonden vallen. 

De eerste paar dagen rommelde het zo een beetje aan. Irritaties, huilende kinderen, soms een (stiekem) huilende mama. En ze doen zo hun best. Tussen de tegenzin (bij mij en mijn kinderen) door, zie ik hoe geweldig ze het doen. Hoe Benjamin trots is op zichzelf als hij een som heeft gemaakt en hoe Valentijn zit te ginnegappen met zijn klasgenootjes in de online meeting, twee toppers zijn het. En ja hoor, daar is ie! Mijn grote vriend schuldgevoel. Heerlijk al die emoties. Soms verlang ik terug naar het racen waar ik deze gevoelens gewoon lekker kon parkeren. Maar nee, deze tijd is voor mij, onderzoeken wie ik ben, wat ik wil en waarom ik me voel zoals ik me voel. 

Oké laten we kijken dan. En ja hoor, daar lag ik weer in één van mijn valkuilen. Mijn plan om januari lekker fris te starten als huiswerk-begeleider omvatte ook nog een aantal andere opdrachten. 


Maandag: huis poetsen, boodschappen

Dinsdag: cursus volgen, schrijven

Woensdag: lessen voorbereiden (voor het geval we weer open mogen)

Donderdag: administratie 

Vrijdag: L2M Academy voorbereiden 

Ja en je raadt het al, deze activiteiten stonden gepland tegelijk met het huiswerk begeleiden, want dat kan ik er toch wel ff bij doen? Nou, newsflash Eefje, dat kan dus NIET! Want terwijl mijn kinderen als een soort indianen in rondjes om mij een aandachtsdans aan het uitvoeren waren, dacht ik alleen maar : ”Hoe moet ik al die andere dingen ook nog doen!”.  Stress! 

De afgelopen 10 jaar deed ik alles er even bij, tussendoor, tegelijk, naast , samen, nog snel ff…Sinds ik op de stopknop heb gedrukt lukt dat dus niet meer. Ik moet leren dat als ik JA zeg tegen het één ik NEE moet zeggen tegen het ander. Het lijkt wel of ik nog maar een fractie van de druk aankan die ik had toen ik nog volop werkte. Of is het een kwestie van willen? Wil ik die druk gewoon niet meer en durf ik nu beter naar mijn eigen grenzen te luisteren? Daar ben ik nog niet helemaal uit. Wel heb ik duidelijk dat ik één taak per keer moet plannen en aanpakken. Als dat betekent dat ik NEE moet zeggen tegen andere dingen dan is dat maar zo.

Huiswerk maken met de kids is nu gewoon belangrijk (al vind ik er echt geen f@*&K aan), dus die andere taken moeten maar even wachten. Deze blog stond eigenlijk vorige week al op de planning.. dus ik ben al goed bezig. 

#neeisoke

Voor alle moeders en vaders die niet in de luxe positie zitten om NEE te zeggen tegen hun andere taken. Succes, sterkte, heel veel kracht, wijsheid, wijn, pijnstillers en andere verdovende middelen gewenst. Of gewoon NEE zeggen tegen het huiswerk. 

x

Delen is lief

Geef een reactie